تابوشکنی و آیده ال سازی آزادی در جامعه افغانی

در افغانستان، بعضی چیزها اتفاق میفتند که آدم را انگشت به دهان می کند. اخیرا، دختر خانمی با زره آهنی به جنگ علیه تبعیض و خیابان آزاری رفته است. جالب اینجاست که در هر وقایع از این باب، هزاره ها پیشقدم می شوند. جدا از اینکه این مسایل مسئله ساز و تابوشکن چقدر بر افکار جامعه سنتی و قبیله ای مردم افغانستان تاثیر دارند، این نوع حرکت ها یک موضوع دیگر را تداعی می کند: "هزاره ها در حال تغییراند و تغییر می آورند."

اهل حق چه کسانی هستند؟

امروز به ویدیوی تظاهرات هزاره ها نسبت به ترکیب کابینه اشرف غنی برخوردم. هزاره ها اعتراض کردند که حق شان پایمال شده است. من فکر می کنم هزاره ها به جایی اینکه به خیابان ها سرازیر شوند باید جلو درب خانه های رهبران شان تجمع کرده علیه آنها اعتراض کنند. تنها تبعیض علیه هزاره ها نیست که با آن این قوم دست و پنجه نرم می کنند بلکه خیلی از عناصر دیگر دخیل استند که باید به آنها پرداخته شوند. این نوع اعتراضات نه تنها به سود هزاره ها نیست بلکه باعث سبکی و نمایانگر نپختگی و ناآزمودگی سیاسی آنهاست.

ذکر بعضی چیزها لازم نیست

الان، گزارش بی بی سی را در باره انتخاب شدن عزیز رویش در لیست ۱۰ معلم برتر جهان دیدم. یک نکته نچسبی در این گزارش وجود دارد که فکر می کنم اندکی ناشیانه است. آن نکته برجسته ساختن پنج کلاس درسی است که آقای رویش فراگرفته است. گزارشگر با برجسته کردن این نکته میخواهد چه نکته را به شنونده گوشزد کند؟ یعنی که آقای رویش بی سواد است و یا نابغه است؟

خیلی چیزها لازم نیست که برجسته شود و حتی ذکر آن درست نیست. خیلی از همان آدم های که مدارک دانشگاهی دارند نتوانستند خودشان را باسواد کنند چه برسد به تعلیم دیگران. اگر چند نفر دیگر مانند عزیز رویش میداشتیم شاید آن کشور اکنون حال روزش بهتر بود. 

علل ریشه ای حملات طالبان بر یک مدرسه در پیشاور

حادثه ای که دیروز در پیشاور رخداد دردناک است. هیچ توجیهی برای چنین حمله وحشیانه به مدرسه ای که در آن بیش از 140 تن – اکثرا کودکان - کشته شدند وجود ندارد. اما بیایید این قضیه و قضایای مرتبط به این گونه حملات را یکسویه ننگریم. از دیروز تا حال من به مطبوعات غرب سر زدم تا یک تحلیل پرجانبه و بی طرفانه بخوانم اما دریغ از یک تحلیل همه جانبه در این باره. سوال اینجاست که چرا تنها با قربانیان این حادثه همدردی کنیم؟ سوال بعدی این است که دلیل ریشه ای این نوع حملات توسط طالبان بر افراد بیگناه چیست؟ برای اینکه به این پرسش ها پاسخ پیدا کنیم به پیام سخنگوی طالبان پاکستان در قبال این حمله توجه کنیم که گفت:"ارتش دست به اذیت و آزار خانواده های مان زده اند و ما با این حمله خواستیم به ارتش پاکستان بفهمانیم که از دست دادن عزیزان شان چقدر دردناک است."

ساق پای برهنه و پریشان گویی ها

امروز به این خبر بی بی سی برخوردم در مورد دختر جوانی که با ساق پای برهنه در سرک ها راه می رود. حقیقت این است که نمی شود از این عکس چیزی گرفت مگر اینکه مثل هزاران نفر دیگر حدث و گمان برهانیم. حدث و گمان زدن طبیعی است اما این حدث و گمان ما را به ده ها پرسش و پاسخ های ناگفته نه تنها نزدیک نمی کنند بلکه گمراه می کنند. 

شاید روزی این خانم معمایی را که بسیاری ها را گیچ کرده است بیاید و بگشاید و شاید هم این کار را نکند. اما بهتر است آن عده از کسانی که قضاوت می کنند اندکی تامل و ترحم در مورد این مسئله به خرج بدهند. خیلی زود و خیلی هم ساده لوحانه خواهد بود که چنین عملی را تقابل سنت و مدرنیته بنامیم. این موارد چندان ربطی به آنچه خیلی ها تصور می کنند ندارد. آن جامعه فلک زده مسیر طولانی را باید تجربه کند تا به آن مرحله ای از تقابل سنت و مدرنیزم برسد.

برهان و اغراق گویی

پست قبلی ام در مورد این بود که چرا نیاز به منطق داریم. از روی اتفاق امروز به مصاحبه اشرف غنی با لیس دوسیت خبرنگاری بخش جهانی بی بی سی برخوردم. در یک قسمتی از مصاحبه، اشرف غنی به لیس دوسیت می گوید "حرف دهانت را بفهم!" آقای غنی این جمله را زمانی می گوید که خانم دوسیت مکررا برای ادعایش می خواهد دلیل بیاورد که افغانستان نیاز به حمایت نیروهای خارجی دارد و برای این کار او دست به دامان اغراق می زند. او می گوید افغانستان آنقدر وضعیتش الان خراب است که پاسگاه های ارتش مورد تخت و تاز طالبان قرار گرفته اند و روزانه در کابل بم منفجر می شود. 

این یکی از نمونه های بارز اغراق گویی است که می توان در مطبوعات دید. اشرف غنی با منطق زبان آشناست و بلافاصله از خانم دوسیت خواست جلوي زبانش را بگیرد. من از این عمل اشرف غنی خوشم آمد. علی رغم اینکه اشرف غنی تا حدی موضوع را ماست مالی کرد، در استدلالش موفق بود.

contact

نام

ایمیل *

پیام *