صدقه درک و فهم بسیط و عمیق این خووار شونوم. نکته های ریزی را متوجه شده است. از جمله نارسیسیسم (خودشیفتگی) در سیماسمر. کاش سیما یک دهم درک این خووار را داشتی.
واکنش های شهروندان هزاره به سخنان سیماثمر هرکس
— Dawud (@Dawud98117441) February 1, 2026
خدمت کرده ومیکند خانه شی آباد اما حق ندارد حقیقت
را کتمان و از خون ما حاتم بخشی کند، pic.twitter.com/1VlQBCqlDu
امروز با اسد صحبت می کردیم. روی این بحث می کردیم که با منتشر کردن فایل های بیشتر اپستین مجرم جنسی، ما متوجه می شویم که اپستین، این مجرم جنسی با معروف ترین آدم ها ارتباط داشته استد. مثلا از آدم های قدرتمند و سرمایه دار و سیاستمداری مانند بیل گیتس و ایلان ماسک و بیل کلینتون و ترامپ و شاهزاده اندرو تا معروف ترین استادان دانشگاه مثل ام آی تی، هاروارد و ایل همه رفیق و همدم این مجرم بودند. ظاهرا بعضی از این آدم ها در جرم تجاوز به دختران خردسال شریک بوده اند اما حالا انکار می کنند.
این افشاگری ها یک چیزی را برملا می کند: نهادها دولتی که قرار بود از سوء استفاده جلوگیری کنند بالعکس از آنها حمایت کرده اند. این افشاگری ها یک چیز دیگری را هم برملا می کند: فروریختن بنیادهای اخلاقی و اعتماد اجتماعی.
بهرحال، فکر می کنم زمان آن رسیده که اخلاق و بنیادهای اخلاقی را بازتعریف کنیم. اخلاق برای توده مردم و اخلاق برای قدرتمندان، سرمایه داران و سیلیبریتی ها. آنطور ما درک بهتری از مراودات اجتماعی داشته باشیم. حداقل برای مان واضح خواهد بود که همانطور که جوامع براساس قدرت، سرمایه، تحصیلات و شغل به دسته بندی های طبقاتی تقسیم و تعریف می شوند و قشربندی اجتماعی ایجاد می کند اخلاق هم باید برهمین اساس تعریف شود. حداقل حساب ما روشن خواهد بود.
یک نوشته در اطلاعات روز خواندم. خیلی منسجم و مستدل همراه با یک سری زیرعنوان های نغز --به گفته تاجیکی ها-- که فکر می کنم حضرت هوش مصنوع هم در کار بوده است که بماند.
چیزی که توجهم را جلب کرد زبان خشمی بود که سراسر و خصوصا در پایان نوشته آمده بود. عکس العمل در برابر سخنان دختر خورشید را باید طبیعی دانست. جامعه هزاره یک جامعه بیدار و نقاد است ورنه می شدیم پشتون و تاجیک و ازبیک. شما دیده اید چند تا روشنفکر پشتون اعمال تالبان را نقد کرده اند؟ بروید وب سایت های شان را ببنید. پر است از پروپاگند. بروید ویکی پدیای پشتو را ببینید. ولع آدم می آید. نه منبعی و نه نقدی. سراسر پروپاگندا و دروغ. کسی هم نیست که ویرایش و کنترول داشته باشد. این را در بستر کلان بگیرید. جامعه روشنفکری پشتون در چه وضعیتی است.
خوب هزاره ها فرق می کند. عکس العمل در برابر سخنان سیماسمر اگر تندتر از این نباشد کندتر نباید باشد. یک عمر جوانان هزاره در پایتخت های جهان تظاهرات کردند، لابی کردند تا درد و رنج آنها رویت بگیرد و یک روایت ثابت پیدا کند. ادارات کوچک در سطح شهر و شهرداری و محل در بعضی کشورها نسل کشی هزاره ها را به رسمیت شناخته اند.
توقع می رود که دختر خورشید اگر نسل کشی هزاره ها را به زبان نمی آرد یا از روی کراهت یا از روی لجاجت و یا از روی جهالت حداقل خاموش بنشیند و در پی تضعیف آن نباشد. درد مردم را تازه نکند.
کارنامه درخشان او را نباید فراموش کنیم.میدانیم که صدها مکتب و کلینیک ساخته است. آنها همه با کمک های خارجی بوده اند.
کارنامه دوران جمهوریت او را ببینیم. سیماسمر در بیشتر از یک دهه ریاست کمسیوین حقوق بشر را در دست داشت. فرصت داشت که نسل کشی هزاره ها را مستند می کرد. کرده است؟. اگر این کار را کرده است، نتیجه اش کجاست؟ شنیدیم که گفته است دولت/کرزی نگذاشت گزارش بیرون داده شود. الان که نه دولتی است و ترسی متوجه جناب عالی است. چرا نشرش نمیکند؟ نشود این ادعا هم شبیه ادعای تاریخ 5 هزاره ساله باشد.
مهمتر از همه سوال اینه: آرشیف کمیسیون کجاست؟ آرشیف آن مستندسازی در کجاست؟
شهرزاد اکبر دو سال در راس آن اداره بود. حالا یک نهاد فعال حقوق بشری را در دیاسپورا اداره می کند. پروژه می گیرد و کارهای خوب انجام می دهد.
خوب، دختر خورشید! تو که در راس یک نهاد بودی، در طی 16 سال یا بیشتر از آن، با روسای کشورهای جهان سلام علیک داشتی، با استفاده از روابط ات، چرا تا حال نتوانستی و نخواستی یک نهاد حقوق بشری در دیاسپورا ایجاد کنی؟ میدانی که در دنیای غرب، سرمایه همان روابط ماست. تو را ما به اضافه آن روابط/سرمایه اجتماعی ات قبول داریم. الان به آن روابط نیاز داریم. کجاست آن همه کار و شبکه سازی؟ این رابطه ها برای ما سرمایه است. کجاست این سرمایه ها؟ یا اشتباه می کنیم. توقع مان بیجاست؟
از حقوق بشر طوطی وار صحبت کردن حالا عادت شده است. اصلا درکی از اساسات حقوق بشری داری؟ این حقوق هزاره بخشی از حقوق بشر نیست؟
شهرزاد اکبر الان بودجه های کلان کلان گرفته و فعالیت حقوق بشری انجام میده. کارهای که او می کند تاثیر مستقیم بر زندگی مردم دارد. تو چه کار میکنی این روزها؟ مهمانی خوری؟ ریشخند کردی، بابا!
خوب مکتب ساختی و شفاخانه ساختی. ساختمان را پولش دیگران بدهند همه بالا می آورند. نیمی از جمعیت جوانان هزاره در دایکندی و بامیان زیر سایه درختان یا در گرمای سوزان درس خواندند. الان مردان و زنان دایکندی کوه ها را می کنند تا برای خود شان سرک جور کنند. در سراسر هزاره جات مردم بند آب می سازند و ساختمان های مکاتب را اعمار می کنند. همه با کمک های مردمی. جناب عالی در کجایی این جنبش خودجوش با کمک های خودی/ مردمی قرار داری؟
سیماسمر و کارهایش باید نقد شود اما همزمان از کارهای درخشان او یاد کنیم و ازش قدر کنیم. در ضمن این نکته را هم به او برسانیم که تضعیف تلاش های جوان هزاره در دیاسپورا نسبت به شناسایی نسل کشی هزاره ها یک امر وقیح و وحشتناک و غیری انسانی است که جز کمک به انکار و تداوم رنج هزاره ها چیز دیگری در پی ندارد. این باید خاتمه بیابد.
واکنش ها نسبت به مصاحبه سیماسمر را می خواندم. بعضی ها خیلی حساسیت نشان داده اند. سوالی در ذهنم رسید. آیا فکر می کنید این عکس العمل ها در برابر سخنان سیماسمر منعکس دهنده شکاف های نسلی هزاره هاست یا ربط به درک و فهم متناقض ما از رخدادهای معاصر است؟
مصاحبه ی احدی را دیدم. کاش سوال ها منظم و ساختارمند تر همراه با یک سری اطلاعات دقیق تاریخی و درک سیاسی مطرح می شد. من احدی را از نزدیک می شناسم. با او دیدار کردم. بر عکس خیلی از آدم های کلان افغانستان، او را مرد شریفی یافتم. منظورم از شریف بودنش اینه که صادق و خوشکلام است. در مصاحبه اش با آن خبرنگار هم صادق بود. یادم است من شخصا در باره مقاله ی که در سال 1995 نوشته بود ازش پرسیده بودم. دقیقا همان چیزی را گفت که من ازش شنیده بودم.
احدی دیدگاه و نظریاتش در مورد ناسیونالیزم افغانی را صادقانه و بدون اینکه اندک شک و تردید در نیت و انگیزه اش راه بده را بیان کرد و تعجب هم نکردم. گفت بیشتر از 3 دهه است که نظر من تغییر نکرده است. نباید هم تعجب کرد ورنه باید به فهم و درک سیاسی و تاریخی مان نسبت به افغانستان و گروه قوم حاکم شک کنیم.
حاکمان امروز مثل نمرود می مانند -- شخصیت افسانه ی عهد عتیق. نمرود آنقدر بی رحم و جبار بود که جز خدا کسی دیگری را توانمندتر از خود نمی دید. سرانجام در برابر خدا قدعلم کرد. با زور فرمان می راند و قلمرو حکومتش همیشه دچار خشونت و اندو بود -- در اصطلاح عامیانه هزارگی برش می گن گودرگو بود.
سرانجام توسط یک پشه کشته شد. پشه از سوراخ بینی اش داخل و وارد مغزش شده و از پاه درآوردش.
حاکمان امروز، از افغانستان تحت حاکمیت پشتون بگیر تا راستگرایان افراطی سفید در اروپا و آمریکا همه خاصیت نمرودی دارند. خودخواهند، ظالمند و بی رحمند، تشنه قدرت و زراندوزی اند، نارسیسست اند، به غیر از خودشان و خانواده شان کسی دیگری را نمی بینند. می خواهند دنیا را فتح کنند. همزمان کودن اند. درک اندکی از زمان و مکان و ماحول خود دارند. درک اندکی از فرهنگ و اجتماع دارند. درک اندکی از تاریخ دارند. همزمان ترسواند. همانقدر که بی رحم و ظالمند همانقدر بزدل و ترسو هستند. فقط زور شان به ضعیفان می رسند. به گردن کلفت های آنقدر کوتل اصلا نمی تواند نگاه بکنند. سرچشمه این ترس کودنی و نادانی همرا با یک سری خاصیت های دیگر است -- مثل نارسیسیسم.
بعد از روی کار آمدن/آوردن رژیم تالبان درهای مکاتب بالای کلاس شش بر دختران بسته شدند. گروه متحجر فکر می کنند که آموزش فقط در چاردیواری ساختمان ها صورت می گیرد غافل از اینکه راه ها پرشماری برای آموزش وجود دارد. ضرب المثل معروفی است که میگن آفتاب به دو انگشت پت نمی شود. چطور می شود جلوی نور را گرفت؟ آنهم در قرن بیست و یکم توسط یک گروه که تازه از کوه ها و غارها پایین شده اند؟
امروز مصاحبه حضرت وهریز را با رادیوی CBC کانادا شنیدم. به آینده امیدوار شدم. کارهای که او از طریق مکتب دریچه انجام میدهد اصلا قابل توصیف نیست. دریچه فعلا حدود شش هزاره شاگرد و ۱۷۵ معلم دارد. هر کدام از معلمین یک کلاس را اداره می کند. یعنی کلا ۱۷۵ کلاس را مدیریت می کنند.
مصاحبه وهریز اینجا بشنوید.
بعضی از کانال ها خاصتا برای پخش دروغ و پروپاگنداست. البته اکثر کانال های خبری این طوری اند ولی کانال تلویزیون ایران انترنشنل چند قدم جلوتر است. آنقدر موفق به پخش و نشر دروغ است که رضا پهلوی آنرا یکی از رسانه های معتبر خوانده و برای طرفدارانش پیشنهاد کرده است.
اخیرا، یک مصاحبهء کوتاهی دیدم. خانمی با یک مرد ساکن واشنگتن دی سی مصاحبه می کند که مرده ادعا می کند که ایران در طی آشوب های اخیر از گروه های نیابتی استفاده کرده است. خصوصا از گروه های حشد شعبی، فاطمیون و زینبیون. ممکن است ایران از اینها استفاده کرده باشد اما هیچ سند و مدرکی وجود ندارد. مرد ایرانی ادعا می کند ایرانی ها خود شان خود شان را این طوری نمی کشند. آنها که کشته شده اند توسط نیروهای بیرونی بودند که رحمی بر ایرانی ها نکرده اند.
جالب است هنوز هم ایرانی های هستند که باور دارند خشونت فقط مال همسایه هاست. ببینیم ایرانی ها مدرن و مدنی و پیشرفته کشور شان را به کجا خواهند برد. علاوه بر غرور و اعتماد بنفس به بهتر ترسیم کردن خون ایرانی، دروغ های است که ایران انترنشنل بدون مسئولیت به خورد مردم می دهد.
بنظر می رسد هیچ کمکی از سوی آمریکا و بقیه در راه نخواهد بود. معترضانی که در خیابان ها رفته اند شاید درک کرده اند که برگشت به خانه به این معنی خواهد بود که سایه مرگ و زندان آنها را رها نخواهد کرد.
امروز صبح نیویورک تایمز گزارش داده که رهبران کشورهای عرب حوزه خلیج فارس و اسراییل از ترامپ خواسته اند که فعلا به ایران حمله نکنند. دلیل هم ترس از تهدید ایران بوده که اگر آمریکا حمله کند ایران مواضع آمریکا را منطقه هدف قرار خواهند.
این یعنی شکست برای معترضین و پیروزی برای رژیم.
چیزی که نگران کننده است فردای اعتراضات است. سایه سنگین نظارت و بازداشت افرادی که در خیابان ها دست به اعتراض زده اند. خیلی سخت است آدم تصور انقلابی را بکند که آن را آمریکا و اسراییل از راه دور با زور رهبری و به سرانجام برساند.
آشوبی که در ایران برپا شده است در نتیجه سال ها تلاش امپریالیسم است. خوب، شروع کنیم از گرانی. علت اساسی این گرانی چیه؟ تحریم ها. از اینجا شروع کنید تا برسید به بی ارزش شدن ارز ایران.
مستقل که چه، شما هیچ کشور قدرتمندی نمی توانید باشید. امپریالیسم آمریکا می خواهد سهمی داشته باشد. در منابع و ذخایر و سیاست ها. همه چیز. ممکن نیست. شما الان ببنید چه وضعیتی را در جنوب آمریکایی لاتین آورده اند. دیروز کوبا را تهدید کرد.
یک قلدر ترسو را در قریه و محله تان تصور کنید. حتما یک بار در زندگی تان با چنین آدم ها روبرو شده اید. قلدری را تصور کنید که زور دارد بی حد و حصر اما بی عقل. او فقط از زور قلدری خود زنده است. از همین طریق آب و نان پیدا می کند. نان و آبش بیشتر از حد نیاز برآورده است اما می خواهد بقابد، بزند و بشکند. حریص و طماع است. تنها چیزی که دارد زور است اما فقط می داند با کی ها زور بگوید، کی ها را لگدمال کند. قلدر ترسو است. در کوچه های پاین چنین کاری را نمی تواند. اگر سر به کوچه های دیگر بزند تباه می شود. قلدر بی حد ترسو است.
این آمریکاست. قلدر ترسو که فقط به کشورهای فقیر اما سرشار از منابع زورش می رسد. دست به آدم ربایی می زند. رهبرش را با زور می رباید و با طیاره به کشورش می برد و به زندان می اندازد. آمریکا قلدر ترسو است. با هیچ کشور قدرتمندی دیگری چنین کاری نمی تواند. در جنگ تعرفه ها با چین دیدم.
امروز یکی از آن وبلاگ های قدیمی را که من همیشه می خواندم یافتم. زیر عنون وبلاگ نوشته است "من یک جوالی ام." مرا به آن سال های دور برد. به سال های 2005 و 2006، زمان که تب و تاب انتخابات بالا بود و همه از عکس های مزاری استفاده می کردند که حقانیت تاریخی کسب کنند و از این طریق به کارنسی دست یابند تا در امور انتخابات رای بگیرند.
چه روزهای بود. روزهای عمدتا گیچ کننده. حداقل برای من و امسال من. بقیه در زد و برد و خورد مشغول بودند ما بچه های هزاره راستش سردرگم بودیم. همه از پول های باد آورده حیف و میل می کردند، ما در فکر ساختن آینده افغانستان و این قبیل مزخرفات بودیم. الان متوجه میشم که اینها مزخرفات بودند. به گفته ی ایرانی ها که یارو آمد به من گفت این قدر پول هست بیا باهم بزنیم. گفتم نه، شما این کار را بکنید. آن رفت و همه پول را به جیبش زد. هیچ چیزش هم نشد. الان که فکر می کنم، در آن کانتکست کار غلطی کردم.
بگذریم. وبلاگ "من یک جوالی ام" را خواندم. یادداشت هایش عالی بود. این روزها برخی از آن وبلاگ های بچه های هزاره ها مرور می کنم. خیلی های شان از بین رفته اند. فقط تک و توکی انیجا و آنجا باقی مانده است.
عنوان "من یک جوالی ام" اسم قشنگی برای یک وبلاگ است. اگر زودتر می دانستم و درکم به اندازه ای درک نویسنده آن وبلاگ بودی، شاید من همان عنوان را انتخاب می کردم. از جهت های می بینم چقدر خام بودم نه اینکه بگم الان نیستم.
این حادثه ای که در دی سی اتفاق افتاد بدون شک تاثیر وحشتناکی بر جامعه مهاجرین خواهد داشت چنانچه از وضعیت برداشت می شود. همه در ترس و هراس هستند. کسانی هستند که می خواستند بیرون از افغانستان سفر کنند کنسل کردند. کسانی بودند که می خواستند تفریح بروند به تعویق انداختند.
این حادثه نفرت های بیشتر نسبت به مهاجرین خلق کرده است. امروز کلیپ ویدیوی از یک مهاجر هزاره را دیدم که شکایت می کرد در پی حادثه دی سی 15 تا از مشتریانش را از دست داده است. اگر راست باشد خیلی ناراحت کننده است. حالا نمیدانم چه داد و ستدی داشت.
نگرانی من از آینده است. از افراد مثل لکنوال که در گروه های صفری آموزش دیده اند که چطوری آدم بکشند. آنها شاید تازه به حالت عادی درنیامده اند و ممکن است این زمان ببرد. آدم های که تنها کشتند بلد بودند حالا زیستن عادی برای آنها که مغز شان صدمه دیده اند ممکن است طول بکشد. در نظر بگیرید، در 16 سالگی کسی استخداد شده باشد که فقط آموزش ببیند چطوری آدم بکشد و بعد هم برای 10 سال مشغول شکار آدم ها و کشتن آدم هاست.
حالا از این دست آدم ها ممکن است در میان کسانی که تخلیه شده اند زیاد باشد. مشکل اینجاست که منابع رسیدگی به وضعیت روحی و روانی افراد زیاد وجود ندارد و اگر دارد هم محدود است حداقل برای افرادی که نه زبان بلدند و با فرهنگ اینجا آشناست.
انگیزه دقیق اینکه رحمن الله وکنوال دست به حمله شنیعی که منجر به مرگ یک گارد ملی و زخمی شدن جدی دیگری شد هنوز مشخص نیست. اما چیزی که مشخص است بازار گرم اتهام و پشتون ستیزی است. این خیلی بد است. هزاره ها تا حدی محتاط اند اما اعضای اقوام دیگر را می بینم یک دم دست به اتهام زنی بلند کرد اند.
اعمال یک نفر را نباید به همه قوم نسبت داد ورنه هیچ فرقی با اسلام هراسان و مهاجرستیزان نخواهیم داشت. آنها این مورد را بهانه قرار داده اند به اسلام و کلا مسلمان ها حمله می کنند و خصوصا به جامعه مهاجر. بهتر این است که کوشش کنیم از آن بحث های ملامت گرایی و افترا دوری کنیم.
امروز از روی تصادف به یادداشت هایی از کابل سر زدم. در زمان اولین انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در خزان سال 2004 من یک سری یادداشت هایی برای بی بی سی نوشتم.
یادم است در آغاز یکی از مدیران بخش فارسی بی بی سی واضح به من گفت که هرچه می نویسم باید تب و تاب انتخابات را منعکس کند و "آها، کوشش بفرمایید از موارد مثبت استفاده کنید. چیزهای منفی را نشر نمی کنیم." گفتم باشه. بهرحال، لینکش اینجاست.
امروز یادداشت های روزانه آغی کلو سیماسمر را در زبانی آلمانی در اشپیگل یافتم و یکش را با زور دکشنری تمام کردم. 15 سال از آن سالهای می گذرد که من آلمانی را بهتر از عربی و آسپانیایی صحبت می کردم، تور می دادم و متن می خواندم و ترجمه می کردم. وقتش است که برگردم و تجدید ذهن کنم. عمر کوتاه است نمی خواهم آلمانی کاملا فراموشم شود. حداقل یادداشت های آغه کلون از مو که خاک پای شی سرمه چی مون از مو شونه ره به آلمانی می خوانم.
یک جایی دیدم که نوشته بود سید مصطفی کاظمی معمار وحدمت ملی. خیلی جالب است که شما فکر کنید مصطفی دقیقا می دانست خشت های ساختمان وحدت ملی را چطوری روی هم بگذارد. یاد فاجعه ی افشار افتادم. چهره های کودکان مثله شده و صحنه های زنان سینه بریده جلوی چشمم زنده شد. به این فکر کردم که کاظمی با معامله با شورایی نظار چطور به یکی از معماران قتل عام افشار تبدیل شد. یاد و خاطره آنهای که در افشار جان شان را از دست دادند گرامی باد و کاظمی هم از معماران فاجعه افشار فراموش نخواهد شد.
امروز رویترز گزارش داده که بنا بر یادداشتی که رویترز آن را دیده دولت ترامپ به وزارت مهاجرت آمریکا گزارش داده که تمام پرونده های مهاجرینی که در زمان دولت بایدن به آمریکا پذیرفته شده اند و وارد آمریکا شده اند بازبیینی صورت بگیرد. این دستور ممکن است شامل 233 هزار مهاجرینی شود که که بین جنوری 2021 و فیبروری 2025 وارد آمریکا شده اند.
این خبر خبری بدیه به این خاطر که قبلا دولت ترامپ سقف پذیرش مهاجرین را به حداقل رسانده بود. مثلا در سال 2026 سقف پذیرش 7500 نفر است که آنهم فقط سفیدهای آفریقایی جنوبی اختصاص داده شده است.
در طی دو سال تحقیق میدانی در واشنگتن دی سی من با کسانی برخوردم که بین دو سال تا هفت سال پرونده های شان تحت بررسی بوده اند. اکثر این بررسی چند لایه اند. مثلا مهاجرینی که از ترکیه آمده اند اول توسط سازمان های دولتی و غیردولتی ترکیه مورد بررسی و بازبینی صورت گرفته بود. در مرحله دوم توسط یوان اچ سی آر و مرحله آخر هم توسط سفارت آمریکا و دستگاه های امنیتی مثل USCIS و Homeland Security. یعنی مهاجرین قبلا تمام مرحله ای بررسی و بازبینی بیش از انتظار را طی کرده اند. معلوم نیست این برنامه ضدمهاجرتی می خواهد دنبال چه بگرده و چه سوراخ سمبه ای را بپالد که قبلا دیده نشده اند.
حالا مشخص شد که کسانی نزدیک به چهارسال است منتظر دریافت گرین کارت خودند و هنوز دریافت نکرده اند دلیل اش برنامه ضد مهاجرتی است که قرار است دولت فعلی روی دست بگیرد.
یک گزارش در اطلاعات روز در باره مصادره سرزمین های هزاره ها در غزنی منتشر شده است. این قسمت از گزارش را که من اینجا آوردم خون آدم را به جوش می آورد. هزاره ها هنوز که هنوز است نتوانسته اند آن بیداری و هوشیاری تاریخی نسبت به شیادی، حقه بازی و بمبوزل قبیله ای را یاد بگیرند. هنوز که هنوز است به قول و تعهد آن عده از همدستان دزدهای که اموال شان را مصادره کرده و می کنند می خواهند اعتماد کنند و آنها را "وکیل" انتخاب کنند تا از حق آنها در برابر دزدانی که خودشان همدستند دفاع کنند. هنوز که هنوز است به دشمنی که جز به بیرون راندن و از بین بردن مردم هزاره فکر دیگری نمی کنند می خواهند اعتماد کنند. وای براین سطحی از ساده لوحی!
آخر چطور می ممکن است که انسان هزاره امروز به چنین پختگی نرسیده باشد؟ چطور ممکن است هزاره برود وکیلی از درون دزدان و غاصبان سرزمین شان انتخاب کنند از حقوق آنها دفاع کنند؟ این آنقدر ساده لوحی بنظر می رسد که حتی نمی شود جوک به شمار آورد.
بهرحال، در این قطعه ی از گزارش شما نه تنها به لایه های ضخیم اذیت و آزار هزاره ها متوجه می شوید بلکه به شگردهای اخاذی از طریق حقه و فریب و جلب اعتماد یک گروه آسیب پذیر را متوجه می شوید.
در فیصلهنامهی دادگاه ویژهی طالبان برای جلوگیری از غصب زمین و استرداد زمینهای غصبشده، افزون بر سه نمایندهی مردم نوآباد، نامهای «عبدالحکیم قیومی» و «مسیحالله امیری» نیز بهحیث وکیلان مردم ذکر شدهاند. آنان پس از آن وکیل تعیین میشوند که این دادگاه طالبان از مردم میخواهد تا یک «متکلم» را تعیین کنند: «قیومی و امیری را هم یکی از کارکنان دادگاه ویژهی [طالبان] برای ما پیشنهاد کردند. هر دو پشتونتبار، از میدان وردک و از نزدیکان محمدانور مدثر اند.» نامهای آنان هم در فهرست وکیلان مدافع وزارت عدلیهی طالبان وجود دارند.
آنان با باشندگان نوآباد به توافق میرسند تا در ازای پیگیری دعوایشان، یک میلیون و 750 هزار افغانی دریافت کنند. باشندگان نوآباد هم تعهد میکنند که این مبلغ را طی سه قسط میپردازند. یک منبع توضیح داد: «قسط اول در شروع کار بود، قسط دوم در جریان دعوا و قسط سوم هم در ختم دعوا. 700 هزار آن در دو قسط پرداخت شد. قرار شد قسط سوم را پس از اعلام حکم دادگاه و مطابق شرایط حکم پرداخت کنیم.» عبدالحکیم قیومی و مسیحالله امیری اما یک روز قبل از اعلام حکم دادگاه ویژهی طالبان برای جلوگیری از غصب زمین و استرداد زمینهای غصبشده به نوآباد میروند: «پس از نماز شام، برخی از نمایندگان را جمع میکنند و میگویند که دعوا به نفع مردم تمام شده و متباقی 475 هزار افغانی قسط آخر را هم بپردازند. آنان نیز میپردازند و امیری و قیومی شبانه به سمت کابل میروند. فردا که در دادگاه حکم خوانده شد، همگی حیران ماندند.»
یکی از منابع ذیدخل تأیید میکند که عبدالحکیم قیومی و مسیحالله پس از صدور حکم، از وکالت دعوای نوآباد استعفا کردهاند. بااینحال، به ادعای او، آنان در هماهنگی با محمدانور مدثر، عمدا از پیشرفت دعوا به نفع مردم، «غلط» گزارش میدادهاند؛ «همواره به ما میگفتند که ما برنده هستیم و احتمال برد را هم 97 درصد میخواندند. ما به این دروغها باور کردیم و دفاعیه و دادخواهی به موقع و جدی تهیه نتوانستیم.»
این عنوان مطلبی در پولیتکو است اما ترجمه اش باید این باشه: ممدانی و ترامپ دست به دامن محبت بردند نه جنگ.
خوب مشخصه. آقایه که ماشاالله با مغز گنجشکی اش نزدیکه کشور و اقتصادش را به گ.ه بکشه حالا آمده می خواهد از همان درخشش و فروغ زهران عزیز کمی نصیبش شود. می خواهد کمی رنگ آدمیت بگیره. عجیب تر آنجایی است که بنده ناخدا میگه من و ممدانی نظرات مان شبیه همه. خصوصا در مورد مقرون به صرفه بودن زندگی در نیویورک. (اصلا دیگه انرژی زهرخند نمانده).
