همه ما میدانیم و از این امر واقفیم که در آن ملک چه می گذرد، اما یک چیز را نمی دانیم و نمی خواهیم بدانیم و بر واقعیت بودنش اذعان کنیم. آن فرهنگ زن ستیزی به شکل وحشیانه جنسیتی است. نمونه آن را در پست فسبوکی اخیر تهمیه سایروس می بینیم که توسط نزدیکان خانواده اش مورد تجاوز قرار گرفته است:
من کودکی بودم که از سوءاستفاده جنسی چندین مرد جان سالم به در بردم - اما دیگر ساکت نیستم. امروز، تصمیم گرفتهام حقیقت را با قدرت و شفافیت بیان کنم، چرخه شرم را بشکنم و قدرتم را بازپس بگیرم.
اولین متجاوز، پسر کاکای بسیار بزرگترم بود. یک روز، در حالی که با خواهرش در رودخانهای که از میان خانهشان میگذشت شنا میکردم - او که فقط شلوار پوشیده بود - منتظر ماند تا کارمان تمام شود. او با صحبت کردن حواس خواهرش را پرت کرد، سپس دستانش را روی سینهام گذاشت و شروع به ماساژ و مالیدن سینههایم کرد. حتی به عنوان یک دختر کوچک، من این تجاوز را احساس کردم و بلافاصله او را هل دادم.
دومین متجاوز، برادر شوهر خواهرم بود. هر وقت مرا تنها پیدا میکرد، سعی میکرد مرا ببوسد و بغل کند. من با قاطعیت به او گفتم که بس کند و هشدار دادم که به خواهرم خواهم گفت. او تهدید کرد که اگر صحبت کنم، ازدواجش را نابود خواهد کرد. من جوان و سادهلوح بودم و برای محافظت از او سکوت کردم.
سومین متجاوز، مرد قدرتمندی از دوران جهاد بود که زنان و کودکان را، به خصوص در جشنهای عید، طعمه خود قرار میداد. او از شادی جشنها به عنوان پوششی برای سر زدن به محلهها و تجاوز به دختران و زنان - حتی در مقابل شوهرانشان - استفاده میکرد. مردم وقتی او میآمد، پنهان میشدند، زیرا او ثروتمند، قلدر و فراتر از قانون بود.
این شاید نمونه ای از هزاران مورد تجاوز جنسی به کودکان و دختران و زنانی باشد که روزانه در افغانستان - در خیلی موارد توسط مردان خانواده و نزدیکان - اتفاق می افتد و ما و فرهنگ ما اجازه نمی دهد آنرا بشنویم و باور کنیم. با نهایت احترام و درود به تهمینه سایروس که جریت کرد و جلو آمد و داستان زندگی را اش با ما شریک کرد.
گاهی وقت وقتی کلشیه ای "افغانستان بدترین جای برای زنان" را از زبان مردان و زنان سفید می شنوم، ناخودآگاه عکس العمل نشان میدم و آن را تروپ و کلشیه ای جزء برای انگ زدن و اهانت چیز دیگری نمی دانم اما نمی شود از کنار حقیقت همینطوری گذشت و فقط با عکس العمل در برابر دیگران به انکار حقیقت پرداخت. لازم است که بپذیریم آن حقیقتی را که هرچند خفت بار و اهانت بار و شرم آور باشد. افغانستان بدترین جایی برای زنان است.
