مزاری از دیدگاه برتری طلبان

در آمریکا، از دید نژادبرتر و برتری طلبان سفید مارتین لوترکینگ همیشه یک آدم زنباره، منحرف جنسی، بداخلاق، بی ارزش، ضد سفید قرار دارد. هر ساله در تاریخ 19 جنوری، در"روز مارتین لوترکینگ،" برتری طلبان سفید به جایی رهبر حقوق مدنی سیاهان آمریکا، قاتل مارتین لوترکینگ James Earl Ray را جشن می گیرند. آنها این روز را بنام James Earl Ray Day مسمی کرده اند.

حالا در مورد مزاری هم، عکس العمل های از طرف نژاد برترطلبان را باید از همین "دیدگاه نژادبرترطلب" بررسی کرد. آن دوست درست گفته است. مزاری هزاره ها را پررو کرد. گفت وقت دست بوسی به پایان رسیده است. وقتی توبره پر کردن هم به پایان رسیده است. وقتی دیگران زور گفت تو هم بگو. وقتی دیگران دست به تفنگ برد تو هم ببر.

از کسانی که هنوز در حباب امن برتری طلبی نژادی زندگی می کند نباید توقع داشت که حتی اندک ترین حرف مثبتی در باره مزاری بگویند. 

0 comments Posted by نسیم فکرت

من یک جوالی ام

"من یک جوالی ام" -- این اصطلاح داره در ذهنم می چره. چند وقت پیش نوشته ای دختر هزاره ی را در لندن خواندم که نوشته بود روزی با خواهرزاده اش از پله های ایستگاه قرار بالا می رود یک دو پشتون نزدیک میشه و میگه "جوالی ها." آن دختر از بعد تبعیض نژادی به این موضوع نگرسته بود. اما برای اینکه این اصطلاح را عادی بسازیم و غیرهزاره ها بفهمانیم که افتخار می کنیم به جوالی بودن مان آنرا تکرار کنیم و جاهای هم با افتخار بنویسیم و ابراز کنیم. 

جوالی بودن عیب نیست. جوالی بودن یعنی کسی که برای زندگی اش از راه حلال ارتزاق  می کند. مثل کسانی نیست که عمر در کمپ های مهاجرین در پیشاور دستش پیش کمک های سازمان ملل دراز بود و همینطور وقتی به افغانستان برگشتند. در سراسر افغانستان حد تا یک گدای هزاره دیده نمی شود. 

جوالی بودن افتخار است. خدا آنروزی دور کند که آدم فرزند انتحاری مسمی شود. 

0 comments Posted by Nasim Fekrat

سری به وبلاگ های قدیم

امروز یکی از آن وبلاگ های قدیمی را که من همیشه می خواندم یافتم. زیر عنون وبلاگ نوشته است "من یک جوالی ام." مرا به آن سال های دور برد. به سال های 2005 و 2006، زمان که تب و تاب انتخابات بالا بود و همه از عکس های مزاری استفاده می کردند که حقانیت تاریخی کسب کنند و از این طریق به کارنسی دست یابند تا در امور انتخابات رای بگیرند.

چه روزهای بود. روزهای عمدتا گیچ کننده. حداقل برای من و امسال من. بقیه در زد و برد و خورد مشغول بودند ما بچه های هزاره راستش سردرگم بودیم. همه از پول های باد آورده حیف و میل می کردند، ما در فکر ساختن آینده افغانستان و این قبیل مزخرفات بودیم. الان متوجه میشم که اینها مزخرفات بودند. به گفته ی ایرانی ها که یارو آمد به من گفت این قدر پول هست بیا باهم بزنیم. گفتم نه، شما این کار را بکنید. آن رفت و همه پول را به جیبش زد. هیچ چیزش هم نشد. الان که فکر می کنم، در آن کانتکست کار غلطی کردم.

بگذریم. وبلاگ "من یک جوالی ام" را خواندم. یادداشت هایش عالی بود. این روزها برخی از آن وبلاگ های بچه های هزاره ها مرور می کنم. خیلی های شان از بین رفته اند. فقط تک و توکی انیجا و آنجا باقی مانده است.

عنوان "من یک جوالی ام" اسم قشنگی برای یک وبلاگ است. اگر زودتر می دانستم و درکم به اندازه ای درک نویسنده آن وبلاگ بودی، شاید من همان عنوان را انتخاب می کردم. از جهت های می بینم چقدر خام بودم نه اینکه بگم الان نیستم.

0 comments Posted by نسیم فکرت

حادثه دی سی و آینده مبهم

این حادثه ای که در دی سی اتفاق افتاد بدون شک تاثیر وحشتناکی بر جامعه مهاجرین خواهد داشت چنانچه از وضعیت برداشت می شود. همه در ترس و هراس هستند. کسانی هستند که می خواستند بیرون از افغانستان سفر کنند کنسل کردند. کسانی بودند که می خواستند تفریح بروند به تعویق انداختند.

این حادثه نفرت های بیشتر نسبت به مهاجرین خلق کرده است. امروز کلیپ ویدیوی از یک مهاجر هزاره را دیدم که شکایت می کرد در پی حادثه دی سی 15 تا از مشتریانش را از دست داده است. اگر راست باشد خیلی ناراحت کننده است. حالا نمیدانم چه داد و ستدی داشت.

نگرانی من از آینده است. از افراد مثل لکنوال که در گروه های صفری آموزش دیده اند که چطوری آدم بکشند. آنها شاید تازه به حالت عادی درنیامده اند و ممکن است این زمان ببرد. آدم های که تنها کشتند بلد بودند حالا زیستن عادی برای آنها که مغز شان صدمه دیده اند ممکن است طول بکشد. در نظر بگیرید، در 16 سالگی کسی استخداد شده باشد که فقط آموزش ببیند چطوری آدم بکشد و بعد هم برای 10 سال مشغول شکار آدم ها و کشتن آدم هاست.

حالا از این دست آدم ها ممکن است در میان کسانی که تخلیه شده اند زیاد باشد. مشکل اینجاست که منابع رسیدگی به وضعیت روحی و روانی افراد زیاد وجود ندارد و اگر دارد هم محدود است حداقل برای افرادی که نه زبان بلدند و با فرهنگ اینجا آشناست.

0 comments Posted by Nasim Fekrat