رادیو آزادی بهتر بود که به نام رادیوی صدای پشتونها تغییر نام میکرد. در سال ۲۰۰۳ که من در رادیو آزادی کار میکردم، در اوایل چهار نفر هزاره در آنجا حضور داشتند. در آخر سال ۲۰۰۳ فقط دو کارمند هزاره باقی ماندند. بقیه را به روشهای مختلف، از جمله تبعیض سیستماتیک و انکار، نیرنگ و فریب از رادیو بیرون میکردند. آن زمان احمد تکل رئیس رادیو آزادی در افغانستان بود. او همراه با یک گروه از مدیران که اکثرا پشتون بودند در پراگ جمهوری چک برنامه پشتون محوری و هزاره ستیزی را پیش می بردند. آنها هیچ تمایلی به استخدام هزارهها نداشتند.
یکی از موفقترین خبرنگاران بخش فارسی رادیو آزادی بصیر بیگزاد بود. او یکی از بیپرواترین خبرنگاران بود که برای تهیه گزارش به مناطق ناامن سفر میکرد. گزارشهای او عمق و پیچیدگی خاصی داشت و به جزئیات دقیق پرداخته و دیدگاههای مختلف را بررسی میکرد، بهطوریکه درک عمیقی از موضوعات مختلف را نشان میداد.
یک بار بصیر از هرات به کابل آمد. در آن سال، حقوق تمامی خبرنگاران، بهویژه کسانی که از مناطق ناامن گزارش تهیه میکردند، افزایش یافته بود. رئیس رادیو آزادی یک روز او را به دفترش دعوت کرد و گفت: "بصیر، تو یکی از بهترین گزارشگران ما هستی، هیچکس نمیتواند تو را جایگزین کند. ما میخواهیم قدر تو را بیشتر بدانیم. تقاضا کن که حقوقت دو برابر شود. در تقاضای خود بنویس که اگر این درخواست پذیرفته نشود، استعفا خواهی داد. این کار رادیو را مجبور میکند که به خواسته ات تن دهد چون نمی خواهد تو را از دست دهد."
بعدها بصیر به من درد دل کرد: "من سردرگم بودم که چه کار کنم، اما در نهایت درخواست را نوشتم و فرستادم." فردای آن روز ایمیلی دریافت کرد که در آن نوشته شده بود: "ما استعفای تو را پذیرفتیم. خداحافظ." بصیر از دسیسههای قبیلهگرایانه پشتونها در رادیو آزادی بیخبر بود.
آخرین هزارهای که در رادیو آزادی کار میکرد، احمد بهزاد بود. او یکی از باسوادترین ژورنالیستهای بخش فارسی رادیو بود و تسلط زیادی بر ادبیات فارسی داشت که او را از بسیاری از همکارانش متمایز میکرد.
یک روز، مدیران پشتون تبار رادیو آزادی تصمیم میگیرند احمد بهزاد را اخراج کنند. دلیل؟ او در یک وبلاگ فارسی در مورد یک مطلب پیامی نوشته بود. اینکه که چه نوشته بود مهم نیست. به بهزاد گفته بودند: "تو حق نداری در وبلاگها پیام بگذاری چون کارمند رادیو آزادی هستی." او نزدیک بود بدون هیچ دلیل اخراج شود اما نشد. بهزاد بعدا خودش از ولایت هرات به پارلمان کاندید کرد و دوره پانزدهم و شانزدهم از ولایت هرات نمایندگی کرد.
این بود وضعیت رادیو آزادی؛ جایی که از فساد اخلاقی و مالی گرفته تا تبعیض، فریب و نیرنگ، همهچیز در آن غرق بود.
اکنون تنها یک هزاره در رادیو آزادی مشغول به کار است و بقیه عمدتاً پشتون و تاجیک هستند. حتی بخش فارسی رادیو آزادی نیز به دست پشتونها اداره میشود.
نوشته های مرتبط:
گزارشهای مغرضانه رادیو آزادی و هزارهستیزی در افغانستان (قسمت 3)
دزدی در رادیو آزادی (قسمت 2)
پایان کنترل تبارگرایان بر بنگاه های خبری (قسمت 1)