تریتا پارسی درست میگه. اسراییل برای جنایات جنگی که در این چند سال مرتکب می شد همیشه یک بهانه داشت: زیر مسجید مخفیگاه حماس بود، دیپوی مهمات بود، زیر آن شفاخانه تونل حماس بود، و فلان مدرسه به مرکز فرمانده حماس تبدیل شده بود. خوب در این مورد چه؟ در جنوب لبنان مدرسه ای را با بمب ویران کردند نه حماس بود و نه حزب الله و نه هم مرکز فرماندگی و نه هم دیپوی مهمات؟
جوابش ساده است: رژیم صهیونستی هدفش جز نابودی و قتل و کشتار چیزی نیست. همانطور که پارسی میگه، حالا اصلا باکی ندارد که از جنایاتش مباهات کند.
Labels:
روزانه
2 comments:
تفاوت شما با مردمی که بدون آگاهی هر چیزی را باور میکنند، در چیست؟ این جمله که "کار رژیم صهیونیستی فقط قتل و کشتار است" واقعاً جای تأسف دارد. چطور میتوان دولتی را که پنجاه سال تحت تهدید مداوم بوده و شعار "نابودی از نقشه جهان" علیه آن سر داده شده، نادیده گرفت؟
فرض کنید پنجاه سال همسایه خود را تهدید کنید و تمام اطراف او را ناامن سازید؛ آخرِ این کار به کجا میرسد؟ این شما هستید که با رفتارتان آنها را مجبور میکنید به طرف شما حرکت کنند. در هفتم اکتبر، ۱۲۰۰ نفر را قتلعام کردند، تجاوز کردند، اسیر گرفتند و کشتند؛ پس انتظار دارید بنشینند تا دوباره سراغشان بروید؟ نخیر، عقل حکم میکند که باید به دنبال ریشه تهدید رفت.
چگونه است که امروز از هفت کشور (سوریه، عراق، لبنان، فلسطین و یمن) به سمت اسرائیل موشک شلیک میشود؟ اینها را در تمام این سالها چگونه و از کجا آموختهاند؟ پیشنهاد من این است: اگر مینویسید، عمیق بنویسید. تحلیلهای سطحی و حرفهای کوچه بازاری را کنار بگذارید؛ این نوشته شما بیشتر شبیه پستهای فیسبوکی است که از سر عقدههای داخلی در افغانستان نوشته میشود، نه یک تحلیل واقعی.
تشکر ناشناس عزیز از پیام!
اگر به گذشته بنگریم، شعار "نابودی اسراییل از نقشه جهان" یک جمله ریتوریک بوده که بازخورد داخلی داره نه عملی/بیرونی. ایران هیچوقت به اسراییل حمله نکرده بود تا همین اواخر اما برعکس اسراییل هفت بار بر لبنان حمله کرد/تجاوز کرد، و همینطور در دو دهه گذشته، شروع به کشتن ساینتست های ایرانی کرد.
اینکه ایران گروه های نیابتی دارد و از آن ها علیه اسراییل و آمریکا استفاده می کند واضح است. سوال این باشد که چرا ایران در وهله اول به این گروه ها نیاز پیدا کرد؟ وقتی به تجاوز و حملاتی اسراییل به خاک لبنان و همسایه هایش و حتی کشورهای در خلیج فارس نگاه کنید، می بینید، وجود این پروکسی ها بیشتر امر دفاعی دارد - و ممکن است این ادامه خواهد داشت حالا که می بینیم ایران و حزب الله لبنان هر دو از جنگ ها برنده بیرون آمدند.
شعار نابودی و نبودن اسراییل برخواسته از یک حقیقت تاریخی است و آن اینه که همین چند دهه پیش اسراییلی وجود نداشت. یعنی در نقشه وجود نداشت. استفاده از این شعار بخشی از دستگاه تبلیغاتی رژیم اسراییل است. دستگاهی دارند بنام هاسبرا، کارش چالاندن دستگاه ها پروپاگنداست. خیلی از کانال های فارسی تحت تاثیر این سازمان است. منظور این است که شما نمی توانید به خاطر شعار به یک ملت حمله کنید.
جنگ علیه فلسطینی ها و خصوصا مسیله غزه از 7 اکتوبر شروع نشد. این به 1948 بر می گرده، به نکبه، حادثه تراژیکی که دامنه اش تمام تاریخی خاور میانه دربر گرفته است. برای دستگاه پروپاگندای رژیم صهیونیستی، تاریخ از 7 اکتبور شروع می شود اما حقیقت شروع تاریخ 75 سال پیش است.
همین لحظه که این سطور را می نویسم به یاد کتاب رشید خالدی افتادم. اسمش است:
The Hundred Years' War on Palestine
پیشنهاد میکنم این را بخوانید.
یک کتاب دیگر توسط یک تاریدان اسراییلی ایلان پاپه نوشته شده:
The Ethnic Cleansing of Palestine
یک تاریخدان دیگر اسراییلی کتابی نوشته بنام
The Iron Wall: Israel and the Arab World
این کتاب ها کمک می کند یک چشم انداز درستی از حوادث همراه با پالیسی های رژیم اسراییل و آمریکا در قبال فلسطینی ها و عرب ها در کابل ارایه کند. پیشنهاد می کنم از رشید خالدی شروع کنید. مسیله آنقدر ساده نیست که از 7 اکتوبر یا 50 سال ریتوریک نابودی نقشه از روی زمین شروع شود.
تا یاد نرفته یک داستان کوچک را اینجا اضافه کنم. دو سال پیش یک گروهی با رییس موزیم هالوکاست در دی سی دیدن کرده بودند. رییس به آنها گفته بود که ما دچار شوکیم. این موزه هالوکاست است. الان اسراییل دارد هالوکاستی علیه فلسطینی ها راه انداخته است. ما ماندیم چطوری با این تناقض کنار بیاییم.
پیشنهاد من اینه که از اخبار پروپاگندا خبری و فسبوکی و این آن نمی شود چیزی حاصل شد. مسیله آنقدر هم پیچیده نیست. داستان خلاصه اش اینه: اسراییل رفته ساکنان یک کشور را بیرون رانده - با زور - برای خودش کشور ساخته. مثل ستلرکلونیال های اروپایی در آمریکا، کانادا، استرالیا، و نیوزیلاند. همه اینها ملک های غضب شده اند. ما همه روی ملک های غضب شده زندگی می کنیم.
ارسال یک نظر