حاکمان امروز مثل نمرود می مانند -- شخصیت افسانه ی عهد عتیق. نمرود آنقدر بی رحم و جبار بود که جز خدا کسی دیگری را توانمندتر از خود نمی دید. سرانجام در برابر خدا قدعلم کرد. با زور فرمان می راند و قلمرو حکومتش همیشه دچار خشونت و اندو بود -- در اصطلاح عامیانه هزارگی برش می گن گودرگو بود.
سرانجام توسط یک پشه کشته شد. پشه از سوراخ بینی اش داخل و وارد مغزش شده و از پاه درآوردش.
حاکمان امروز، از افغانستان تحت حاکمیت پشتون بگیر تا راستگرایان افراطی سفید در اروپا و آمریکا همه خاصیت نمرودی دارند. خودخواهند، ظالمند و بی رحمند، تشنه قدرت و زراندوزی اند، نارسیسست اند، به غیر از خودشان و خانواده شان کسی دیگری را نمی بینند. می خواهند دنیا را فتح کنند. همزمان کودن اند. درک اندکی از زمان و مکان و ماحول خود دارند. درک اندکی از فرهنگ و اجتماع دارند. درک اندکی از تاریخ دارند. همزمان ترسواند. همانقدر که بی رحم و ظالمند همانقدر بزدل و ترسو هستند. فقط زور شان به ضعیفان می رسند. به گردن کلفت های آنقدر کوتل اصلا نمی تواند نگاه بکنند. سرچشمه این ترس کودنی و نادانی همرا با یک سری خاصیت های دیگر است -- مثل نارسیسیسم.
