یادداشت هایی پراکنده یک دانشجوی هزاره کاندیدای دکترای انتروپولوژی
قبلا وقتی می خواستند به مردم عادی و ملکی صدمه بزنند بصورت کنایه می گفتند "خصارت جانبی" بود. اکنون مستقیم هدف قرار می دهند. مثلا منابع آب آشامیدنی شان از بین می برند. هدف قرار دادن این منابع تحت قوانین بین المللی غیرقانونی و جنایات جنگی به شمار می رود.
نه اینکه قبلا اینها به قوانین بین المللی اعتنای داشتند، این را می خواهم بگم که جانیان آنقدر جسور شده اند که بدون کدام محابا جنایات شان انجام میدن و با کمال افتخار از آن در مطبوعات یاد می کند.
مصاحبه صادق زیبا کلام با کانال 4 انگلیس دیدم. اول فکر کردم این مصاحبه بیرون از ایران اجراء شده است. بعد متوجه شدم، نه، در تهران ثبت شده است.
سالها قبل یک یا دو مقاله از او خوانده بودم. امروز به عقل و درایتش و دانشش شک کردم. استدلال مسایل سیاسی و جواب های که به سوالات آن ژورنالیست داد، مایوس کننده بود. شاید آدم های عادی در خیابان های تهران بهتر از او بداند. تصویری که او از ایران ارایه می کند چندان فرق زیادی با دیدگاه های طرفداران پهلوی ندارد.
یکی باشد طرح آمریکا و اسراییل را جلوش بگذارد که می خواستند ایران را تکه تکه کنند. بعد ازش بپرسند بفرمایید، چه می خواهید بگید.
برای ایرانی ها اگر سرنگونی حکومت منتخب مردمی محمد مصدق در سال 1953 توسط آمریکا و انگلیس خیلی دور و فراموش شده بنظر می رسد به تجربه و تاریخ کشور همسایه اش عراق نگاه کند. در سال 2003، بعد از تجاوز به خاک عراق، آمریکا تصمیم گرفت تمام درآمدهای نفتی عراق به خزانه بانک فدرال در نیویورک منتقل شود. از آن روز تا امروز، تمام درآمدها، تقریبا 90 درصد درآمد ملی که کلا از طریق نفت به دست می آید، به بانک فدرال ریزیرف در نیویورک واریز می شود. عراق برای اینکه به خزانه ملی اش دسترسی پیدا بکند باید پروژه بنویسد و از خزانه ملی آمریکا رسما تقاضای پول بکند. باز هم این آمریکاست که تصمیم می گیرد چقدر پول به حساب دولت عراق بریزد.
متاسفم برای کسانی که مجذوب و مسحور دروغ های امپریالیسم از قبیل دموکراسی، آزادی، حقوق بشر و غیره شده اند.
اگر آن ابزارهای بازدارنده نمی بود الان ایران در کام آمریکا و رژیم صهیونیستی فرو رفته بود و تکه تکه شده بود و ذخایر طبیعی اش توسط کامپانی ها آمریکایی مصادره شده بود. دقیقا همان کاری را که با عراق کردند.
امروز یک آهنگ تازه از حمید سخی زاده را شنیدم. شعرش کاملا بی مزه و برکنده از جامعه و تاریخ هزاره است. شاعرش یک غیرهزاره است. وقتی یک غیرهزاره می خواهد جایگاه هزاره را در بتن جغرافیایی افغانستان ترسیم کند اینطوری فاجعه بار می شود. هزاره ها همیشه بی خانه و مهاجر ترسیم می شوند. قلم و دمبوره ما را فقط قبول دارند. کاش همان را قبول می داشتند. در مدارس ما را با حملات انتحاری هدف قرار می دهند.
این شعر زشت را بخوانید:
در و دیوار خانه پک شی از تو
قلم از مو فقط دمبوره از مو
زر و زور زمانه پاک شی از تو
نگار مکتبی گلچهره از مو
شعر همایون مروت تنها بی مزه و کج معنی نیست بلکه زشت و برکنده از تاریخ هزاره است. مانند این می ماند که در آمریکا از یک سفید تقاضا کنید یک شعری در مورد بردگی سیاهانی بنویسد که شاید بابا و اجداد آن سفید یکی از کسانی بوده اند در سیستم برده داری دخیل و سهم داشته اند. توقع دارید یک سفید از تاریخ رنج برده داری سیاهان آگاهی دارد یا غصه اش اصلا است؟
حالا همین سوال را از شاعر چنین شعر بی معنی و زشت بپرسید. این شعر خلاصه اش این است: خانه، سرزمین، سرمایه، قدرت همه مال غیر هزاره ها جز قلم و دمبوره. بیگانه سازی هزاره ها که جزء نسل کشی است به شیوه های مختلف صورت خارجی پیدا کرده است.
بعضی ها میگن بلی ما مردان هزاره توانستیم این آزادی را به زن های خود بدهیم و آنها باید قدردان ما باشد. این ها را من بارها در محفل ها و بعضی جاه ها هم شنیده ام. این نگاه مردسالارانه است. خیلی تحقیرآمیز است. مهم اینه که این نگاه را تغییر بدهیم. مردان هزاره افتخار کنند که بتوانند در کنار خانم های شان کار کنند نه این که مبالات کنند که بلی ما به خانم های مان اجازه می دهیم. در این جشن های روز فرهنگ هزاره که من می بینم زنان هزاره حامل هویت و پیشرفت و فرهنگ هزاره است.
هدف این نوع دیدگاه ها در قدم اول شاید مثبت به نظر برسد اما برخواسته از ذهن مردسالارانه است و شدیدا تحقیرآمیز است. هزاره نباید خودشان را با غیرهزاره های افغانستان مقایسه کنند. هزاره الگوی شان را خودشان و در نهایت فرهنگ های بازتر و مترقی خواهانه تر دیگر قرار دهند.
و چه بسا چیزهای را که خوش نداشته باشید خوش دارید و چیزهای که خوش دارید دست نیافتنی است.
بیه چیزی که خیر باشه.
