یادداشت هایی پراکنده یک دانشجوی هزاره کاندیدای دکترای انتروپولوژی
من از امسال، در جام جهانی ۲۰۲۶، طرفدار تیم های آفریقایی ام. دیروز بازی سیگینال و بلجیم را دیدم. سینیگال بازی را برده بود. ولی در دقایق هشتاد دو گل خورد. این یک مورد بی رحمانهی دژاوو (deja vu) بود. یک باخت درد آلود.
امروز از پیروزی تیم مصر بر آسترالیا خوشحال شدم. فرعون ها خوب بازی کردند و امیدوارم در دور ۱۶ هم بدرخشتند و باشد تا یک تیم آفریقایی به فینال راه یابد.
امروز بازی فوتبال جام جهانی بین غنا و پرتغال را می دیدم. تیم غنا تیم قدرتمندی است. شاید بهترین تیم در قاره آفریقا باشد. در بازی امروز مقابل پرتغال رفری بنام اسماعیل الفتح که تابعیت آمریکا را دارد یک پنالتی ناحقی را صادر کرد بدون اینکه به var مراجعه کند. خیلی از این نوع داوری ها با یک نوع تعصب خفته ای همراه است. نیاز نیست تعصب نژادیی، فرهنگی و اجتماعی باشد، اینکه فرض کنیم فلان تیم و فلان بازی کن بهترین است و اعتراض اش بیشتر قابل اعتماد است تا یک تیم ضعیف. مثلا نمونه دیگرش شوت آزادی بود که رونالدو وسط دو حریف غنا قرار گرفت و بعد از اینکه توپ را از دست داد دست هایش را بالا انداخت به نشانه اعتراض. رفری که تقریبا چندین متر دور بود بدون معطل خطا گرفت. یعنی رونالدو چون بهترین بازیکن هست اعتراض او متمایز از دیگران است. حتی اگر او ابتکارانه روی زمین بیفتد باید خطا محسوب شود.
PENALTY FOR PORTUGAL
— FOX Soccer (@FOXSoccer) November 24, 2022
Do you agree with the call? pic.twitter.com/ZYTaNTlnfE
