۸ آبان ۱۴۰۵

اخراج مهاجرین افغانستانی از آمریکا

چطور خشم را بنویسیم؟ اصلا ممکن است؟

نیویورک تایمز گزارش داده که دولت ترامپ قرار است 150 افغانستانی را در اخیر این هفته به پاکستان رد مرز کند و بعد پاکستان بقیه کارها را انجام میدهد: آنها به طرف افغانستان اخراج می کند.

اینها کسانی اند که از روی ترس و استیصال به آمریکا پناهنده شده بودند. بعضی های شان آورده شده بودند و بعضی های دیگر از مرز آمدند. همه پرونده های پناهنده دارند. یعنی بیرون کردن آنها از آمریکا غیرقانونی است.

در میان آن 150 نفر یک نفر از اعضای ال جی بی تی کیوست. پس فرستادن افراد از این دست می تواند فقط منجر به مرگ شان شود.

رحمی مروتی و انسانیتی باقی مانده است؟ 

۵ آبان ۱۴۰۵

پروپوزیشن 40 در کالیفورنیا

امسال چندین تا پروپوزیشن در تکیت های انتخابتی افزده شده اند. از جمله پروپوزشین 40 که اگر رای کافی بیاورد 5 درصد مالیات برای یک بار روی میلیادرها اعمال می شود.

پولدارها چه کار کرده اند. آمده اند دو پروپوزیشن 41 و 42 را به رای گزاشته اند که در صورت برنده شدن هریکی از آنها باعث می شود که پروپوزیشن 40 از کار بیفته.

از یک ماه به این سو با عالم از پیام از طریق تلفن و ایمیل مواجه شدم. اکثرا از طرف مخالفین 40. 

اگر در کالیفورنیا زندکی می کنید و حق رای دارد، لطف به 40 رای آری بدید و به 41 و 42 رای نه. آها راستی، به پروپوزیشن 38 رای آری بدید چون طرفدار استفاده بهینه از بودجه صحی است. مثلا سکتور صحی مجبور می شن که 90 درصد درآمدهای شان را روی صحت و مریض ها مصرف کنند به جایی مصرف ها بیجا و جیب کردن معاش های گزاش.

۳ آبان ۱۴۰۵

نیاز به باختری های بیشتر

مصاحبه منیژه باختری با سرویس جهانی بی بی سی را شنیدم و گزیده های سخنان او را در صحفه فسبوک بی بی سی نیز خواندم. 

بی بی سی می نویسد: او [منیژه باختری] مأموریت دیپلماتیک خود را از یک آپارتمان کوچک (استودیو) اداره می‌ کند؛ نه راننده‌ای دارد و نه منشی‌ ای، و برای رفت‌ وآمد در همه جا از وسایل حمل‌ ونقل عمومی استفاده می‌کند.

او می‌گوید زنان و دختران افغانستان — کسانی که حقوقشان به شکلی بی‌رحمانه توسط طالبان سرکوب شده است — همان کسانی هستند که به او انگیزه می‌دهند تا به راهش ادامه دهد. «با وجود چالش‌هایی که هر روز با آن‌ها روبرو هستند، آن‌ها به مقاومت خود در برابر طالبان ادامه می‌دهند. صدایشان را بلند می‌کنند. تلاش می‌کنند راه‌های گوناگونی بیابند تا خواسته‌هایشان را ابراز کنند... آن‌ها به من انگیزه می‌دهند که پیش بروم و کار کنم.»

منیژه از ابتکارات پنهانی برای آموزش دختران در افغانستان حمایت می‌کند و به آن‌ها یاری می‌رساند تا به‌طور مخفیانه درس بخوانند. او با یادآوری هم‌کلاسی‌های پیشین خود در کابل — دخترانی باهوش، با اعتمادبه‌نفس و سرشار از رویا — خطاب به دختران امروزِ افغانستان می‌گوید:

«لطفاً فراموش نکنید که شما قوی‌تر هستید و طالبان برای همیشه باقی نخواهد ماند.»

اما نمایندگی کشوری که او را به رسمیت نمی‌شناسد، کار آسانی نیست و منیژه به‌شدت دلتنگ وطن است.

«دلتنگ بوی کشورم هستم؛ بوی درختان، بوی برگ‌ها... نمی‌توانم توصیف کنم که چقدر دلم برای خانه تنگ شده است.»

آدم خوشحال می شود که می بیند یک خانم با چنین آگاهی هنوز با استقامت و انرژی محکم در برابر ظلم تالبان میاستد و کارش را ادامه می دهد. ما به آدم های مثل منیژه باختری بیشتر نیاز داریم.

۲۹ مهر ۱۴۰۵

کمی رحم روشنفکرانه

یک دوست دارم - به ز شما نباشه. بعضی وقتا زنگ میزنه. کمی صحبت می کنیم. حوالی تاریخ 25 سپتامبر و یادبود نسل کشی هزاره ها از اوایل دهه 1890 شروع شد زنگ زد. گفت این تاریخ 25 سپتامبر و این نسل کشی بیش از 60 درصد ساختگی است.

خوب خوب تنها پاسخی کوتاهی بود که بدرقه اعتراضش کردم.

بعد از اینکه حرف های تمام شد. گفتم ببین دوست من. تمام تاریخ آدمی ساختگی است. از نژاد و فرهنگ و زبان و مذهب گرفته تا همین چیزهای ملموسی که اطراف مان می بینیم و حس می کنیم. 

هیچ نسل کشی ای تا هنوز با جزییاتی که تو توقع داری ثبت نشده است و امکان ثبت شدن اش نبود. شما برید همه آن نسل کشی های که تاهنوز ثبت و شناخته شده اند آنقدر با جزییات ریزی که شما توقع دارید انجام نشده است.

مهم ثبت و اثبات جنایت بشری است. وقتی یک جنایت بشری اتفاق میفته و آن زمان هیچ کسی نبوده که توقع جناب عالی را با ثبت جزییات حوادث و قتل هر انسان بی گناه را رفع بکند - چون همه را کشته اند - همینکه ثبت شده و اثبات شده که قتل عام اتفاق افتاده را از بزرگی ات کمی عنایت کن و بپذیر که تیره ای از مردمت نابود شده اند.

پرسید شواهد کجاست؟

گفتم برادر! بفرمایید برید از بازمانده های اند بپرسید که پدران و مادران شان از کشتار عبدالرحمن خان جان به در برده بودند و قصه های آن تراژیک را سینه به سینه نقل کرده اند. کسانی فعلا در هزاره جات زندگی می کنند که هیچ نسبت قومی و خانواده با کسانی که زنده مانده باشند ندارند. می گویند همه را کشته اند. تنها من از قومم باقی مانده ام.

گفتم برید قبرستانی متروکه به اندازه قبرستان آرلینگتون در دای چوپان ببینید که نشان از نابودی یک قوم است - روزی آنجا ده ها هزار انسان هزاره زندگی می کردند و این قبرستان نشان از زیستن و بومی بودن آنهاست اما در دراز مدت آنها را کوچ دادند و بعضی های شان جان های شان را از دست دادند.

گفتم لطفا برید آن ماده دوم کنوانسیون در مورد  نسل‌ کشی بخوانید که گفته است نسل کشی به معنای "با قصد نابود کردنِ تمام یا بخشی از یک گروه ملی، قومی، نژادی یا مذهبی" است. 

می خواستی انسان هزاره بصورت کامل نابود می شد تا نسل کشی برای جناب عالی معنی پیدا بکند؟

می دانم دوست من اهل دقت تاریخی دارد. می خواهد همه چیز دقیق ثبت شده باشد ورنه قابل قبولش نیست.

اگر آدم ها یک تاریخی را نه آن 25 ستپامبر بلکه یک روز و ماه دیگر را برای یادبود از رنچ گذشته ای شان انتخاب کنند چه اشکالی دارد؟ آیا آن روز از اهمیت رنج هزاره می کاهد؟

بد نیست کمی رحم روشنفکرانه بکنیم. تاریخ آدمی هیچگاه آنطوری که ما توقع داریم ثبت نشده است، گاهی پس، گاهی پیش، گاهی کم، گاهی زیاد و گاهی هم اصلا ثبت نشده است. کمی مروت و مدارای روشنفکرانه نیاز است.

۱۸ مهر ۱۴۰۵

بیرونی سازی بحران داخلی

پاکستان برای مدیرت بحران داخلی خود دست به بیرونی سازی زده است. سال ها گروه های افراطی را در پاکستان پرورش دادند. مثلا گروه تالبان را که دهه ها علیه حکومت کابل حمایت کرد تا مرحله ای که آنها به قدرت رسیدند. جنرال فیض حمید رئیس سابق استخبارات پاکستان با خوشحالی تمام از کابل دیدن کرد.

سه هفته بعد از سقوط کابل در تاریخ 4 سپتامبر، تصویری از او منتشر شد که با لبخند پیروزی و در حال نوشیدن قهوه در هوتل سرینا کابل با خبرنگاران صحبت می کرد. او در راس یک هیت به کابل سفر کرده بود و بنابر گزارش بی بی سی در یک گفتگوی کوتاه با یک خبرنگار گفته بود که "نگران نباشید، همه چیز خوب خواهد شد."

دیری نگذشت که فرزندخوانده ها علیه دست پرورده های شان دست به یاغیگری زدند. پاکسان حالا یک کامپاین نظامی راه انداخته فرزندخوانده های دیروزش را Fitna al-Khawarij یا فتنه خارجی نام نهادند.

امروز در اخبار خواندم که گروه های جدای طلب بلوچ را fitna al-hindustan یا فتنه هندوستان نام گذاشته اند.

معلوم نیست این بیرونی سازی بحران داخلی به مشکلات جدی امنیتی کمک خواهد کرد یا خیر.

دو روز پیش نیویورک تایمز خبر داد که "طبق یک مقام ارشد نظامی پاکستان که به شرط عدم افشای نام و برای گفتگو درباره مسائل عملیاتی سخن می‌گفت، روز چهارشنبه اعلام کرد که از جنگنده‌ های نیروی هوایی پاکستان در عملیات عربستان سعودی علیه حوثی‌ ها استفاده می‌ شود."

دیروز شام از یک تحلیل گر در تلویزیون شنیدم که می گفت "سهم گرفتن پاکستان در جنگ علیه حوثی ها ممکن است برای پاکستان سهمگین باشد. حوثی ها اسراییل را با موشک و درون چندین بار هدف قرار داد که دورتر از پاکستان است. برای پاکستان شرکت در جنگ ممکن است بدون پیامد نباشد."

۱۳ مهر ۱۴۰۵

که ورخطا شوی

زینب میگه در افغانستان همه ضد زنند. همه از زن و دختر نفرت دارند. میگه حتی کودکان اسپندی هفت هشت ساله دشمن تویند. می گوید یک روز در جاده رانندگی می کردم. در چهار راه ترافیک رسیدم و بریک زدم. ناگهان یک دو جفت از آن کودکان اسپندی مثل طوفان اطراف موترم را گرفتند. شروع کردن به جیغ زدن. 
می پرسم: "چرا؟"

می گوید: "که ورخطا شوی" 

۱۲ مهر ۱۴۰۵

دروغگویان قهار

در انگلیسی اصطلاحی است prolific liar یعنی درغگوی قهار. اشرف غنی را متفکر دوم جهان معرفی کرده بودند. ما هنوز نمی دانیم که اولش که بود. بهرحال. حلقه نزدیکان غنی به شمول خودش دروغگویان قهاری بودند. یکی از آنها محب بود که می گویند معاش 18 هزار دالری ماهانه برای خانم آمریکایی اش در نظر گرفته بود که ظاهرا فقط برای دادن مشوره به خود محب بوده.

اینجا را نگاه کنید. در سایت موسسه کشورهای عرب خلیج نوشته اند که او در انگلستان منحیث مندس برای انتیل کار کرده و بعد نوشته که در دانشگاه آمریکا منحیث پروفسور درس داده و همزمان ریس بخش فنی بود.


این پاین را ببنید. نوشته اند که این بنده خدا کارش فقط یک تحلیلگر فنی بوده و در دانشگاه آمریکا هم منحیث یک آی تی کار کرده. همین. می بینید، آدم ها چطوری به پتالوجی درغگویی درگیر میشن.

۱۰ مهر ۱۴۰۵

مشکل همان راه حل علمی است

یک پروفیسور کتاب نوشته و راه حل علمی برای مشکلات افغانستان ارایه کرده است -- و صد البته که با کمک هوش مصنوعی چون از دو سال به این سو همه نویسنده شده اند.

مشکل همان راه حل علمی است. برادر، همان راه حل علمی و عملی که از هوش مصنوعی گرفته ای در جیبت بگذار که فربه تر شود. به درد افغانستان نمی خورد. 

افغانستان تنها جایی است که نباید از راه علمی مشکلش را حل کرد. 

به یاد کتاب عبدالحمید مبارز افتادم که عنوانش بود "افغانستان در کنار آتش" که در اوج جنگ های داخل در پیشاور چاپ کرده بود. سخیداد هاتف یک مقاله نوشته بود که گفته بود بیه ای خانه پر پلو را ببین که با چه نبوغی به این موضوع پی برده که افغانستان در کنار آتش است. 

آه، از این به بعد کتابهای بیشتری از این دست با کمک AI به زیور طبع آراسته خواهد شد.

۹ مهر ۱۴۰۵

مهاجرت به لینوکس

امروز بعد از سالها دوباره فکر کردم باید سراغ اوپن سورس رفت. از هفته گذشته شروع کردم به فکر که نه بلکه برنامه ریزی برگشت به سیستم لینوکس. از ویندوز و مک خسته شدم. از نبود امنیت شان کلافه شدم و از این همه آپدیت های سنگین سری هم دیوانه شدم. و از اینکه باید به هر بانه یک چیزی بپردازی فرسوده شدم.

بالآخره، می خواهم برگردم به همان لینوکس. من اولین بار سال 2003 کار کردن با لینوکس را شروع کردم. البته اول فقط برای راه اندازی سرور و سرورهای مجازی خصوصا sme بود. بعدش، برای یک مدتی روی نسخته فیدوره 3 را روی لپ تابم نصب کردم. در همان سالها وبلاگ افغان لینوکس را می نوشتم. 

من از لینوکس راضی بودم. همه چیزی عادی پیش می رفت. هیچ نیازی به برنامه ای جانبی نبود. هیچ خریدی در کار نبود. امنیتش خوب بود. هر روز یک چیزی مجبور بودم بیاموزم.

خود حالا وقتش رسیده که راه مهاجرت به لینوکس را پیشه کنم. 

contact

نام

ایمیل *

پیام *