مصاحبه منیژه باختری با سرویس جهانی بی بی سی را شنیدم و گزیده های سخنان او را در صحفه فسبوک بی بی سی نیز خواندم.
بی بی سی می نویسد: او [منیژه باختری] مأموریت دیپلماتیک خود را از یک آپارتمان کوچک (استودیو) اداره می کند؛ نه راننده‌ای دارد و نه منشی ای، و برای رفت وآمد در همه جا از وسایل حمل ونقل عمومی استفاده می‌کند.
او می‌گوید زنان و دختران افغانستان — کسانی که حقوقشان به شکلی بی‌رحمانه توسط طالبان سرکوب شده است — همان کسانی هستند که به او انگیزه می‌دهند تا به راهش ادامه دهد. «با وجود چالش‌هایی که هر روز با آن‌ها روبرو هستند، آن‌ها به مقاومت خود در برابر طالبان ادامه می‌دهند. صدایشان را بلند می‌کنند. تلاش می‌کنند راه‌های گوناگونی بیابند تا خواسته‌هایشان را ابراز کنند... آن‌ها به من انگیزه می‌دهند که پیش بروم و کار کنم.»
منیژه از ابتکارات پنهانی برای آموزش دختران در افغانستان حمایت می‌کند و به آن‌ها یاری می‌رساند تا به‌طور مخفیانه درس بخوانند. او با یادآوری هم‌کلاسی‌های پیشین خود در کابل — دخترانی باهوش، با اعتمادبه‌نفس و سرشار از رویا — خطاب به دختران امروزِ افغانستان می‌گوید:
«لطفاً فراموش نکنید که شما قوی‌تر هستید و طالبان برای همیشه باقی نخواهد ماند.»
اما نمایندگی کشوری که او را به رسمیت نمی‌شناسد، کار آسانی نیست و منیژه به‌شدت دلتنگ وطن است.
«دلتنگ بوی کشورم هستم؛ بوی درختان، بوی برگ‌ها... نمی‌توانم توصیف کنم که چقدر دلم برای خانه تنگ شده است.»
آدم خوشحال می شود که می بیند یک خانم با چنین آگاهی هنوز با استقامت و انرژی محکم در برابر ظلم تالبان میاستد و کارش را ادامه می دهد. ما نیاز به آدم های مثل منیژه باختری بیشتر نیاز داریم.
0 comments:
ارسال یک نظر