وقتی مریل استریپ برای اینکه عمق همدردی و شاید درد نسبت به وضعیت زنان افغانستان تحت رژیم سرگوبکر تالبان بیان کند او از پشک و سنجاب و پرنده که از آزادی طبیعی برخوردارند استفاده کرد. این امر به ظاهر یک کار بسیار معصومانه و دلسوزانه بنظر می رسد اما وقتی کمی دقت کنیم به یک حقیقت ویرانگر مواجه می شیم. آن حقیقت ویرانگر همان دیدگاه غربی با کلاژ نگاه متکبرانه و تحیرآمیز و پدرسالارانه ای است که هنوزم در دسکورس های فیمنستی زنان غربی نسبت به زنان جوامع اسلامی وجود دارد.
مقایسه انسان ها با پشک، سنجاب و پرند برای تبیین مفهوم آزادی و حقوق اولیه انسانی برای توضیح تفاوت میان آزادی طبیعی و آزادی اجتماعی شاید بدون فایده نباشد اما دامی که در آن میفتم اینه که گاها چنین مقایسه منجر به انسان زدایی می شود. میدانیم که از دیر باز مقایسه گروه از انسان ها با حیوانات ابزاری بوده است برای سلب کرامت انسانی و حقوق اولیه آنها و به حاشیه راندن آنها از اجتماع.
این نوع دیدگاه به ظاهر بی ضرر را می شود نگاه تحقیرآمیز معصومانه و بشردوستانه ترسیم کرد طوری که گوینده آن می خواهد عمق فاجعه را نه انسانی، آنچنانی که است و باید شرح داده شود، بلکه با ابزاری معصومانه رفتار و هویت انسانی را به غرایز اولیه و زیستی تقلیل می دهد. بصورت خلاصه، این نوع دیگری از انسانی زدایی زنان افغانستان است.
0 comments:
ارسال یک نظر